Parochie De Vier Evangelisten Amsterdam 
 
 
 

ÉÉN HEILIGE FAMILIE ROND JEzus, MET DE MINSTEN VAN DE ZIJNEN.

Viering: Feest van de H. Familie

Lezingen:

  • Jezus Sirach 3, 2-6.12-14
  • Matteus 2, 13-15.19 -23

Geschreven door: Pastor Colm Dekker

Ik heb de afgelopen maanden regelmatig geroepen dat ik een fan ben van de nieuwe paus, omdat hij ons bevrijdt van een heleboel geneuzel in de kerk, van allerlei nadruk op dingen waar het volgens mij niet over zou moeten gaan; omdat paus Franciscus met zijn eenvoudige en directe taal ons de boodschap van Gods liefde voorhoudt als iets dat ons vandaag aangaat; omdat hij het hart van velen raakt en zeker ook dat van mij door de manier waarop hij zo heel lijfelijk contact maakt met de ailne mensen van deze wer":i
de zieken, de armen, de werklozen, de gehandicapten, de gevangenen, de vluchtelingen; omdat hij hoop en bemoediging weet te geven aan onze bisschoppen en onze jongeren weet uit te dagen om met hem op weg te gaan met de boodschap van Jezus.
Dus ja, hij is mijn paus, zoals ik er nog nooit een heb meegemaakt.
Hij maakt mij niet alleen trots om katholiek te zijn,
hij helpt mij niet alleen om duidelijker te durven laten zien wie ik zelf ben en waar ik voor sta, maar hij laat volgens mij ook zien welke keuzes Jezus in onze tijd zou maken.

En toch, vandaag op het feest van de H. Familie, moet ik vooral denken aan paus Benedictus XVI. Zoals u weet ben ik lid van de Gemeenschap van Sant'Egidio. Kerstmis is een hoogtepunt, voor ons misschien wel hét hoogtepunt van het jaar. Dan nodigen wij overal ter wereld in een kerk de armen die u,ij kennen, uit voor een kerstmaaltijd. Het kerkgebouw wordt omgebouwd tot feestzaal vol met rijk versierde tafels, waar vier- of vijf-gangen-diners worden opgediend en al onze gasten op naam een cadeau krijgel-
Daar zitten de daklozen, de eenzame ouderen, de vluchtelingen, de arme gezinnen bij elkaar, al diegenen van wie we weten dat zij geen Kerstmis als familiefeest zouden vieren
als wij hen niet uitnodigen om als onze familie aan tafel te komen.
We doen het juist met Kerstmis en ín de kerk om te laten zien dat we Jezus welkom heten. Hij voor wie er bij zijn geboorte geen plek was, en die de rest van zijn leven aan ons heeft laten zien
dat hij er is voor de minste van zijn broeders en zusters, is op Kerstmis welkom bij ons waar wij 'de minsten van de zijnen' als onze vrienden aan tafel hebben. Graag nodigen we daar op heel veel plekken de plaatselijke bisschop bij uit, omdat het goed is dat de armen aan tafel zo de aandacht van de kerk ervaren, en voor de bisschop om zo ook direct contact te hebben met de armen in zijn bisdom.

De grootste en oudste van onze kerstmaaltijden is in Rome in de Santa Maria in Trastevere.
Het lukt niet om daar de paus bij uit te nodigen, al was het maar door de vieringen in de Sint Pieter, maar een paar jaar geleden nodigden wij paus Benedictus uit in onze mensa in Rome.
Zoals u zich wellicht kunt herinneren was hij toch vooral een goede theoloog, die prachtige dingen heeft geschreven, maar niet iemand die heel gemakkelijk contacten maakte, eerder een kamergeleerde, letterlijk een professor dan iemand die de taal van de straat kent.
Het was kort na Kerstmis, op het feest van de Heilige Familie.
Hij kwam, zat aantafel met de armen, at met hen en deelde de cadeaus aan de kinderen uit, Hij liet ook duidelijk merken hoe goed het hem zelf deed om zo onder deze mensente zijn, en richtte het woord tot iedereen: 'Jullie zijn de familie van de kerk.'

Kerstmis is dus inderdaad een familiefeest, een feest om heerlijk met je vader en moeder te vieren, en met broers en zussen en opa's en oma's, maar die familie valt niet altijd samen met bloedbanden.
Op het feest van de H. Familie laat Jezus ons zien dat elk kind een vader en moeder nodig heeft.
Ieder van ons weet hoezeer wij in ons leven onze vader én onze moeder nodig hebben (gehad) of hoezeer we een of beiden in ons leven hebben gemist.
Als wij in de kerk het feest van de H. Familie vieren, is dit dus geen veroordeling van alleenstaande ouders die hun stinkende best hebben gedaan en nog doen.
Zij verdienen integendeel ons grootste respect, en waar mogelijk onze hulp.
De H. Familie leert ons hoe wij allemaal - zonder bemoeizucht - elkaar kunnen helpen om werkelijk familie te zijn: thuis te zijn bij elkaar en kinderen veilig en goed te doen opgroeien.
Ik denk bijvoorbeeld aan al die moslimkinderen in de buurt met opa’s en oma's in andere landen die bij hun katholieke buren op de trap aankloppen met hun verhalen over school.
Soms worden die zelfs uitgenodigd als er een toneelstuk is of worden voorleesoma of -opa.
Ik denk aan de lunch hier in de kerk op Eerste kerstdag en zelfs elke eerste zondag.
In het begin keken we wat bewuster om ons heen en nodigden we vaker ook onze buren uit.
En als we het er toch over hebben: zijn wij in de Lucas niet per definitie een bonte verzameling vaÍr mensen die hier vanuit alle mogelijke achtergronden samenkomen als familie van Jezus?
Ik vind het prachtig en ook heel gewoon, maar is het wel zo gewoon?
Waar vind je nog meer mensen van alle leeftijden en van alle hoeken van de aarde zo bij elkaar?
Jezus maakt ons tot familie, zoals hij ook Maria en Jozef tot familie heeft gemaakt.
Jozef en Maria waren aan elkaar gekoppeld en stonden op het punt van trouwen maar toen zij zwanger bleek, besloot hij om in stilte hun wegen uit elkaar te laten gaan.
Om Maria niet in de problemen te brengen, zou Jozef feitelijk van haar scheiden als hij toen niet de stem van een engel had gehoord, een boodschap dat God hen samen wilde omdat ze zwanger was van Jezus en dat ook hij een moeder en een vader nodig had.
Zo bracht Jezus zijn vader en moeder weer bij elkaar.

Vandaag hoort Jozef opnieuw tot tweemaal toe in een droom de stem van een engel, en opnieuw gaat het over Maria en Jezus: 'Sta op, neem het kind en zijn moeder en ga.'
De eerste keer moeten ze naar Egypte vluchten om te overleven,
en een tijd later keren ze terug naar hun land om daar toekomst te vinden.
Het doet denken aan de geschiedenis van het volk Israël, Gods meest geliefde kind.
In de hongersnood vluchtten ze ooit naar Egypte waar de Jozef van toen hen redde van de dood, en daarna was het Mozes die het volk Israël bevrijdde en bracht naar het land van de belofte.
Nu is het deze tweede Jozef die Gods meest geliefde kind in Egypte moet redden van de dood, en als Herodes dood is in Gods naam moet waarmaken dat God zijn zoon weer uit Egypte roept.
Jozef is de beschermer van Jezus en Maria, ook vandaag nog de beschermer van de kerk, van heel die bonte familie van Jezus met wie God voortdurend op weg blijft.
Ook in onze tijd zijn er voortdurend engelen, boodschappen van God met diezelfde aansporingen: 'Wees niet bang' maar ook zoals vandaag: 'Sta op', verrijs uit al wat dood is, kom tot leven.
Als wij als familie van Jezus, als familie van God naar die stem durven luisteren dan horen wij hoe wij familie van elkaar kunnen zijn.

'We horen de verhalen uit het leven van Jezus: hoe hij zijn leerlingen zijn familie noemde: 'Mrjn moeder en mijn zussen en broers, dat zijn zij die de wil van mijn Vader doen.'
En hij vertelt zelf verhalen over zijn Vader die altijd naar ons om blijft zien, zoals over die twee zonen van wie wij de jongste de verloren zoon zijn gaan noemen.
Die dacht dat hij niet meer bij de familie hoorde, en keerde met hangende pootjes terug.
Zijn Vader stond met wijd open armen op de uitkijk, en probeerde zijn broer met hem te verzoenen.
Zouden wij zo ook van Jezus kunnen leren om met elkaar een heilige familie te zijn?
We meten 't af aan onze omgang met kwetsbare mensen die Jezus 'de minsten van de zijnen' noemt, met de kinderen, maar in onze tijd en in onze westerse samenlevingzeker ook met de ouderen.
'Eer uw vader en uw moeder' gaat in de familie van God over alle ouderen.
Aan hen danken wij het leven en onze geschiedenis, van hen leren wij wijsheid en liefde en zorg.
Ook of juist met afnemende krachten kunnen wij in onze verschillende rollen leren hoe dat niet in mindering hoeft te komen op de onderlinge band, de tijd en aandacht voor elkaar,
hoe we er voor elkaar kunnen zijn in vreugde en nood, en samen familie blijven, van God en elkaar.
Archief preken