Parochie De Vier Evangelisten Amsterdam 
 
 
 

H.Communie(2)

een intieme ontmoeting met de Heer.
In het vorige Viertje schreven we iets over de wijze waarop we de h.
Communie ontvangen: in Brood en Wijn komt Christus zelf heel dicht
bij ons. Het is een intiem moment met de Heer die we met eerbied
ontvangen.
Ook het uitdelen van de h. Communie is een bijzonder gebeuren. Niet voor
niets vraagt de Kerk dat de personen die dit doen, hierop voorbereid worden
en dit met de grootste zorg doen. De personen die communie uitreiken zijn
vanzelfsprekend op de eerste plaats de priesters. Twee acolieten van onze
parochie (Bonefaas Aklamah en Peter Troon) hebben de opleiding voor
‘assistenten in de liturgie’ gevolgd; zij zijn degenen die op de eerste plaats
de priesters assisteren. Dan volgen de lector en de misdienaars die het
h. Vormsel ontvangen hebben. Indien er nog meer mensen nodig zijn, dan
worden deze gevraagd door iemand van het parochieteam die door de
pastoor hiervoor aangesproken is. Al deze mensen krijgen in de loop van
de komende weken duidelijke instructies op welke wijze zij dit het best
doen. De voorganger duidt bij het uitdelen van schalen en bekers aan wie
waar gaat staan. We willen niet vervallen in formalisme maar op die manier
gelijkvormigheid houden in debediening van de communie.
 

H Communie

De H Communie: een intieme ontmoeting met de Heer.
Een sacrament is een gewijde handeling in de Kerk waardoor God komt
tot de mens. De Katholieke Kerk definieert een sacrament als een directe
handeling van Jezus Christus, die teruggaat op het woord en leven van
Jezus Christus. De sacramenten zijn ingesteld door Jezus.
De eucharistieviering is hét sacrament bij uitstek waar Christus aanwezig
komt in het Brood en in de Wijn. Te Communie gaan is dan ook een heel
intens gebeuren: in het ontvangen van Brood en Wijn ontvangen we
Christus zelf. Hij heeft immers gezegd: “Neem van dit brood, dit is Mijn
Lichaam. Drink van de beker, dit is Mijn Bloed.” Wanneer de Communie
uitgereikt wordt, wordt daarom gezegd: “Lichaam van Christus.”
Zo ook bij de beker: “Bloed van Christus.” De gelovige beaamt dit telkens
met te zeggen: “Amen”, wat zoveel wil zeggen als: “Ik geloof dit”,
“ik beaam dit.”
Het is dan ook heel vanzelfsprekend dat het ontvangen van Christus’
Lichaam en Bloed met de nodige eerbied gebeurt.
Soms zijn we ons te weinig bewust van de intimiteit van dit gebeuren.
Daarom een oproep om de H. Communie te ontvangen als een intense
ontmoeting met Christus zelf.
Het is niet zomaar een stukje brood dat we indopen in een beker met wijn.
Het is de Heer zelf die tot ons komt. We mogen Hem met vreugde en
dankbaarheid ontvangen.
 

Maria-ten-hemelopneming

15 augustus – feest van Maria-ten-hemelopneming
Graag geven we je een beetje informatie over het ontstaan van dit feest.
Over het overlijden en vervolgens met lichaam en ziel opgenomen
worden in de hemel van Maria zijn verschillende verhalen in omloop
die uit de kerkelijke traditie afkomstig zijn. In de Bijbel wordt er niet
over geschreven. Maria zou ergens tussen 36 en 50 n.Chr. zijn overleden.
Volgens een bepaalde traditie waren alle apostelen hierbij aanwezig,
behalve Tomas. Toen deze aankwam was Maria's lichaam al begraven
en om haar toch eer te bewijzen bezocht Tomas in zijn eentje haar graf.
Tomas zag toen de tenhemelopneming van Maria.
Na het concilie van Efeze (431), waar Maria de titel "Moeder van God"
kreeg toebedeeld, kende de Mariaverering een sterke opgang. De oudste
feesten 'Maria Boodschap' en de 'Opdracht in de tempel' waren nog vooral
op Christus zelf gericht. Later ontstonden feesten waarbij Maria als heilige
werd geëerd: 'Maria Geboorte' en 'Maria-Tenhemelopneming'. Dit laatste
werd in 582 door keizer Mauricius officieel in Byzantium ingevoerd. Op
15 augustus werd voor die tijd al de verjaardag van de kerkwijding van
een aan Maria toegewijde basiliek op de weg tussen Betlehem en Jeruzalem
gevierd. Rome nam het feest over in de zevende eeuw.

Het is een hoogfeest in de Kerk. Dit betekent dat het ook op zondag kan
gevierd worden en dat het beschouwd wordt als een ‘verplichte’ feestdag.
Daarom hebben sommige landen die dag vrijaf. In ons land is dit niet zo.

Toch willen we een oproep doen om – in de mate van het mogelijke
– die dag deel te nemen aan de eucharistieviering van 10 u.
 

Samen naar de kerk

We zijn nu iets meer dan een maand samen ingetrokken in de Pauluskerk.
We hebben voor de verhuizing gevraagd of er mensen zijn die het moeilijk
hebben om tot daar te geraken. Voor hen wilden we een kristoffeldienst
opzetten. Er zijn toen zo goed als geen aanmeldingen gekomen, noch
om vervoerd te worden, noch om te vervoeren. Sommigen hebben een
eigen oplossing gevonden (bijv. RMC). Anderen zitten nu thuis en dat
vinden we jammer. Daarom een oproep: mocht je mensen kennen die
graag naar de kerk willen komen, maar niet kunnen omwille van vervoer,
laat het weten aan iemand van het parochieteam of het secretariaat.
We hopen dat we dan een oplossing hiervoor kunnen vinden. Ook als
je mensen kunt meenemen vernemen we dit graag.
Alvast dank
 

We maken samen onze parochie

We zijn ondertussen met zijn allen verhuisd naar onze vernieuwde kerk.
Ik hoop dat we hier stilaan wat meer thuis mogen komen. Thuiskomen
doen we vooral samen. Ieder draagt zijn/haar steentje bij om van de
parochiegemeenschap een plek te maken waar je je goed mag voelen.
De parochie is immers niet van de pastores, van het bestuur, van enkele
mensen, … de parochie is van ons allemaal. Wij maken samen de parochie.
Zit dus niet te wachten tot iemand een of ander initiatief neemt, maar durf
zelf ook iets te doen. Het zou fijn zijn mocht ieder van ons zijn of haar
steentje zou bijdragen om de parochie mee op te bouwen.
Vorige week lanceerde ik daarom de volgende oproep. Als parochie
hebben we mensen nodig die iets willen doen in en voor onze parochie.
Ieder van ons heeft talenten gekregen om ze te gebruiken. Of het nu
schoonmaken, collecteren, voorlezen, voor bloemen zorgen, secretariaat,
liturgie, zang, … of wat dan ook is:
WE KUNNEN JE HULP
HEEL GOED GEBRUIKEN.
Door je ten dienste te stellen van de kerk, wordt deze kerk ook meer
jouw kerk, jouw plek waar je thuis mag komen, waar je je goed mag voelen.
Mijn vraag daarom: wil voor jezelf de vraag stellen wat jij zou kunnen doen
in de parochie. Laat het ons weten. Mocht het zijn dat je aangesproken
wordt om iets te doen: zeg niet te snel nee, maar overweeg om het te
doen. Alvast dank.

Pastor Dominiek Deraeve
 

Van Lucas naar Paulus-terugblik

Afgelopen zondag hebben we afscheid genomen van de Lucaskerk.
Een moment waarvan we wisten dat het ging gebeuren, maar dat nu
realiteit werd.
Het was een mooie dienst waarbij ook dierbare oud-voorgangers
aanwezig konden zijn en de provinciaal van de Salesianen van
Don Bosco.
Na de H. Communie was het dan zover: we gingen naar buiten.
Onder het luiden van de klokken werden de deuren van de
Lucaskerk gesloten. Een moment om bij stil te staan en dankbaar
te zijn voor de mooie herinneringen.
Het moment ook om samen voorwaarts te gaan. En dat deden
we letterlijk in een indrukwekkende processie door het Stadspark
Osdorp naar de vernieuwde Pauluskerk. Daar werden we verwelkomd
door de klokken. De meesten van ons keken de ogen uit en zochten
punten van herkenning.
De kerk is vernieuwd en zeker meer dan ‘zomaar een dak boven
wat hoofden’. Het is een ‘huis dat een levend lichaam wordt als
wij er binnen gaan (…).’ Het gekozen lied tijdens de inzegening
door Dominiek Deraeve en Colm Dekker kon het niet beter
verwoorden.
Er waren woorden van dank voor de mensen die dit voor elkaar
gekregen hebben, zoals Wim Duivelshof, Ger Willemse en zeker
ook Dominiek Deraeve.
Na de viering was er een mooie samenkomst (met lekkere
hapjes) waarbij we samen de kerk en de zalen gingen ontdekken.
Het is nog even wennen. Zoals een parochiaan het vandaag mooi
verwoordde: ‘Het is een ander huis, maar de gemeenschap, de
familie die er woont is dezelfde. En dat is wat echt telt.’

Nicole van Soest
 

Een nieuwe toekomst

Dit weekend is het zover. We verhuizen naar de vernieuwde kerk.
Het is een heel ingrijpende gebeurtenis die ons met vreugde vervult.
Maar er is ook pijn om het afscheid. Een plek verdwijnt waar velen
van ons de diepste momenten van het leven beleefd hebben, waar
gevierd werd om het geluk dat hen ten deel viel, waar gehuild en
gerouwd werd om de pijn en het lijden dat hen overkwam. De kerk
was vooral de plek waar God ontmoet werd, waar Hij ervaren werd
in het vieren van de eucharistie en de andere sacramenten. Het was
de plek waar mensen elkaar konden ontmoeten en een gemeenschap
vormden waar iedereen zich thuis mocht voelen, verwelkomd werd als
kind van God, als broer of zus… Het verhaal op deze plek zal hier nu
stoppen. De realiteit dwingt ons hiertoe: de rede zegt ons dat het
moet, misschien zelfs dat het goed is zo. Maar ons hart voelt de pijn
en vreest de leegte.
Toch is het geen definitief einde van onze gemeenschap. We gaan
naar een vernieuwde Pauluskerk. Het wordt onze kerk, de kerk van
ons allemaal. Samen zullen we bouwen aan een sterke, hechte
gemeenschap. We zullen elkaar blijven dragen en steunen in woord
en daad en in gebed. Bij het verlaten van de Lucaskerk nemen we
het H. Sacrament met ons mee. Christus, aanwezig in het Brood
gaat met ons mee. Hij zal ons verder begeleiden op onze levenstocht.
Hij zegt tot ons: ‘Weest niet bang, Ik ben met jullie, voor altijd.’ Laten
we daarom hoopvol de toekomst tegemoet gaan, erop vertrouwend
dat Hij met ons meegaat en ons – doorheen alle gebeurtenissen –
de weg toont die we samen kunnen gaan.

Pastor Dominiek Deraeve sdb
 
Pagina's in deze sectie:

Archief:  Artikelen eerder op deze pagina gepubliceerd