Parochie De Vier Evangelisten Amsterdam 
 
 
 

Samen naar de kerk

We zijn nu iets meer dan een maand samen ingetrokken in de Pauluskerk.
We hebben voor de verhuizing gevraagd of er mensen zijn die het moeilijk
hebben om tot daar te geraken. Voor hen wilden we een kristoffeldienst
opzetten. Er zijn toen zo goed als geen aanmeldingen gekomen, noch
om vervoerd te worden, noch om te vervoeren. Sommigen hebben een
eigen oplossing gevonden (bijv. RMC). Anderen zitten nu thuis en dat
vinden we jammer. Daarom een oproep: mocht je mensen kennen die
graag naar de kerk willen komen, maar niet kunnen omwille van vervoer,
laat het weten aan iemand van het parochieteam of het secretariaat.
We hopen dat we dan een oplossing hiervoor kunnen vinden. Ook als
je mensen kunt meenemen vernemen we dit graag.
Alvast dank
 

We maken samen onze parochie

We zijn ondertussen met zijn allen verhuisd naar onze vernieuwde kerk.
Ik hoop dat we hier stilaan wat meer thuis mogen komen. Thuiskomen
doen we vooral samen. Ieder draagt zijn/haar steentje bij om van de
parochiegemeenschap een plek te maken waar je je goed mag voelen.
De parochie is immers niet van de pastores, van het bestuur, van enkele
mensen, … de parochie is van ons allemaal. Wij maken samen de parochie.
Zit dus niet te wachten tot iemand een of ander initiatief neemt, maar durf
zelf ook iets te doen. Het zou fijn zijn mocht ieder van ons zijn of haar
steentje zou bijdragen om de parochie mee op te bouwen.
Vorige week lanceerde ik daarom de volgende oproep. Als parochie
hebben we mensen nodig die iets willen doen in en voor onze parochie.
Ieder van ons heeft talenten gekregen om ze te gebruiken. Of het nu
schoonmaken, collecteren, voorlezen, voor bloemen zorgen, secretariaat,
liturgie, zang, … of wat dan ook is:
WE KUNNEN JE HULP
HEEL GOED GEBRUIKEN.
Door je ten dienste te stellen van de kerk, wordt deze kerk ook meer
jouw kerk, jouw plek waar je thuis mag komen, waar je je goed mag voelen.
Mijn vraag daarom: wil voor jezelf de vraag stellen wat jij zou kunnen doen
in de parochie. Laat het ons weten. Mocht het zijn dat je aangesproken
wordt om iets te doen: zeg niet te snel nee, maar overweeg om het te
doen. Alvast dank.

Pastor Dominiek Deraeve
 

Van Lucas naar Paulus-terugblik

Afgelopen zondag hebben we afscheid genomen van de Lucaskerk.
Een moment waarvan we wisten dat het ging gebeuren, maar dat nu
realiteit werd.
Het was een mooie dienst waarbij ook dierbare oud-voorgangers
aanwezig konden zijn en de provinciaal van de Salesianen van
Don Bosco.
Na de H. Communie was het dan zover: we gingen naar buiten.
Onder het luiden van de klokken werden de deuren van de
Lucaskerk gesloten. Een moment om bij stil te staan en dankbaar
te zijn voor de mooie herinneringen.
Het moment ook om samen voorwaarts te gaan. En dat deden
we letterlijk in een indrukwekkende processie door het Stadspark
Osdorp naar de vernieuwde Pauluskerk. Daar werden we verwelkomd
door de klokken. De meesten van ons keken de ogen uit en zochten
punten van herkenning.
De kerk is vernieuwd en zeker meer dan ‘zomaar een dak boven
wat hoofden’. Het is een ‘huis dat een levend lichaam wordt als
wij er binnen gaan (…).’ Het gekozen lied tijdens de inzegening
door Dominiek Deraeve en Colm Dekker kon het niet beter
verwoorden.
Er waren woorden van dank voor de mensen die dit voor elkaar
gekregen hebben, zoals Wim Duivelshof, Ger Willemse en zeker
ook Dominiek Deraeve.
Na de viering was er een mooie samenkomst (met lekkere
hapjes) waarbij we samen de kerk en de zalen gingen ontdekken.
Het is nog even wennen. Zoals een parochiaan het vandaag mooi
verwoordde: ‘Het is een ander huis, maar de gemeenschap, de
familie die er woont is dezelfde. En dat is wat echt telt.’

Nicole van Soest
 

Een nieuwe toekomst

Dit weekend is het zover. We verhuizen naar de vernieuwde kerk.
Het is een heel ingrijpende gebeurtenis die ons met vreugde vervult.
Maar er is ook pijn om het afscheid. Een plek verdwijnt waar velen
van ons de diepste momenten van het leven beleefd hebben, waar
gevierd werd om het geluk dat hen ten deel viel, waar gehuild en
gerouwd werd om de pijn en het lijden dat hen overkwam. De kerk
was vooral de plek waar God ontmoet werd, waar Hij ervaren werd
in het vieren van de eucharistie en de andere sacramenten. Het was
de plek waar mensen elkaar konden ontmoeten en een gemeenschap
vormden waar iedereen zich thuis mocht voelen, verwelkomd werd als
kind van God, als broer of zus… Het verhaal op deze plek zal hier nu
stoppen. De realiteit dwingt ons hiertoe: de rede zegt ons dat het
moet, misschien zelfs dat het goed is zo. Maar ons hart voelt de pijn
en vreest de leegte.
Toch is het geen definitief einde van onze gemeenschap. We gaan
naar een vernieuwde Pauluskerk. Het wordt onze kerk, de kerk van
ons allemaal. Samen zullen we bouwen aan een sterke, hechte
gemeenschap. We zullen elkaar blijven dragen en steunen in woord
en daad en in gebed. Bij het verlaten van de Lucaskerk nemen we
het H. Sacrament met ons mee. Christus, aanwezig in het Brood
gaat met ons mee. Hij zal ons verder begeleiden op onze levenstocht.
Hij zegt tot ons: ‘Weest niet bang, Ik ben met jullie, voor altijd.’ Laten
we daarom hoopvol de toekomst tegemoet gaan, erop vertrouwend
dat Hij met ons meegaat en ons – doorheen alle gebeurtenissen –
de weg toont die we samen kunnen gaan.

Pastor Dominiek Deraeve sdb
 
Pagina's in deze sectie:

Archief:  Artikelen eerder op deze pagina gepubliceerd